Prsnl #3: "I came to realize that I didn't want to die"

In de series Prsnl neem ik jullie mee in mijn personal rollercoaster called life. Ik hoop dat jullie mij hierdoor op een betere en vooral diepere manier leren kennen en het duidelijk wordt waarom ik op een bepaalde manier leef of probeer te leven. Waarom volg ik routines zoals mijn avondroutine en waarom ben ik begonnen met positive thinking of journaling? En wat doe ik als het allemaal een keertje niet lukt? In de Prsnl-series zal dat allemaal duidelijker worden. Deze posts zullen misschien meer all over the place zijn, maar dat is het leven soms ook, so it's ok.


Het is zondagavond 25 augustus, 20:45 en ik heb geen nieuwe blog gepost. Ik lig al in bed sinds 17:00 en ik ben helemaal niets nuttigs aan het doen. Ik heb geen zin om een blog te schrijven, vooral omdat ik al een week aan het nadenken ben over waar ik het deze zondag over wilde hebben en ik kwam er maar niet uit. Ik besloot dus om deze week over te slaan en te onderzoeken waar ik meer inspiratie vandaan kan halen zodat ik niet op het laatste moment nog bezig ben met een onderwerp zoeken. Maar, zoals ik al zei, lig ik al sinds 17:00 in bed en het enige dat ik heb gedaan is door Instagram en Facebook scrollen en tattoo fail video's op YouTube bekijken. In ieder geval, tot ik deze quote las:

"I just saw a friend post about their struggle with suicide, and a quote in their story was "I came to realize that I didn't want to die. I just wanted my life as I knew it to end." I think that sentence is so important. Your life can always take a different path and direction."

Mooi, goed, fijn, aangrijpend en zo. Dus ik post de quote in mijn verhaal op Instagram in case someone needed to read this en ik ging weer door met mijn leven. We zijn een kwartier verder en ik denk nog steeds na over die quote en ik lees hem, en daarna lees ik hem nog een keer en nog een keer. En ik bedenk me dat de enige 'someone that needed to read this' ikzelf was.

Ik wil zo graag persoonlijker met jullie zijn, maar elke Prsnl die ik tot nu toe heb gepost of bedacht voelde toch alsof het hem niet helemaal was. En ik denk dat dat komt omdat ik dat wat mijn leven, soms in ieder geval, lijkt te domineren achterwege laat. Dus, in deze blogpost vertel ik jullie over wat ik voel(de) tijdens mijn depressie. Als ik depressief ben dan gebeurt dit naar mijn idee altijd uit het niets, ik heb geen idee waarom het begonnen is en ik weet niet wat ik voel en waarom ik het voel. Dit probeer ik vervolgens tijdens therapie te ontdekken, soms lukt dat wel en soms ook niet.

Afgelopen winter zat ik in een best wel zware depressie, ik besefte eigenlijk pas hoe erg het was toen ik eruit kwam en erop kon reflecteren. Deze quote herinnerde mij aan een gevoel dat ik nooit eerder zo bewust heb gehad als tijdens die periode. Ik wilde niet meer leven, maar ik wilde toch wel leven. Om precies te zijn zei ik tegen mijn psycholoog dat ik wel wilde leven, maar dat ik wilde dat alles stopte. Wat ik precies wilde dat stopte wist ik eigenlijk niet en dat weet ik nu nog niet, ik weet alleen dat "alles" als de juiste beschrijving voelde. Ik wilde sowieso niet dood, als er iemand is die houdt van het leven en 'voor altijd' zou willen leven ben ik het wel. Het lastige is dat mijn gedachten soms niet net zo veel houden van het leven en me enorm naar beneden kunnen halen.

Hoe dan ook, alles stoppen is best lastig als je niet weet wat alles precies inhoudt. Hier komt de laatste regel van de quote aan bod en dat beruchte punt begin dit jaar waarin ik besluit mijn leven om te gooien. Iets moest veranderen en ik besloot dat het mijn mindset was. Ik besloot mijn depressie voedende Tumblr account te laten voor wat het was en begon op Instagram elk selflove en positivity account te volgen dat ik kon vinden. Ik kocht een stapel boeken over hoe je je leven kan veranderen door je mindset te veranderen, verdiepte me in de Law of Attraction, ging elke ochtend en avond journalen en begon en eindigde mijn dag met het luisteren naar motivational speeches. And damn, it really changed my life. Hoe rot die periode ook was, het heeft me geleerd dat je inderdaad altijd 'a different path and direction' kan kiezen. Het is jouw leven en je hebt je geluk voor een groot deel zelf in de hand. Ik heb hierna vaak genoeg nog een dip gehad, ik ben zeker niet cured, maar ik kan er wel beter mee omgaan.

Dus deze is voor iedereen bekend met depressie, bekend met even niet meer weten wat je met het leven aanmoet, bekend met niet meer weten wat je wel of juist niet voelt, bekend met dipjes, met verdriet, met trauma, met pijn: there is hope, even when your brain tells you there isn't.




Heb jij of iemand die je kent hulp nodig? Zelfmoordpreventie: 0900 0113