Prsnl #4: Ik ben nooit goed genoeg

In de series Prsnl neem ik jullie mee in mijn personal rollercoaster called life. Ik hoop dat jullie mij hierdoor op een betere en vooral diepere manier leren kennen en het duidelijk wordt waarom ik op een bepaalde manier leef of probeer te leven. Waarom volg ik routines zoals mijn avondroutine en waarom ben ik begonnen met positive thinking of journaling? En wat doe ik als het allemaal een keertje niet lukt? In de Prsnl-series zal dat allemaal duidelijker worden. Deze posts zullen misschien meer all over the place zijn, maar dat is het leven soms ook, so it's ok.


De afgelopen weken heb ik eindelijk weer de motivatie gevonden om echt aan mijzelf te werken. Ik heb doelen gesteld, stappen gezet en denk elke dag na over wat ik met mijn leven wil. Ik ben kilometers uit mijn comfortzone gegaan en het heeft mij zo veel goeds gebracht! Zo ben ik begonnen met high heels dansles, heb ik een shoot gedaan om aan mijn onzekerheid te werken, ben ik begonnen aan confidence coaching, doe ik elke dag meer met mijn passie en sluit ik mijn therapie voor het eind van het jaar af.


En toch voelt het alsof ik het niet goed genoeg doe, alsof ik niet hard genoeg werk en ik niet genoeg stappen tegelijk maak. Waarom lees je niet elke avond? Waarom doe je nog steeds niet aan yoga? Waarom journal je niet meer elke dag? Waarom kook je niet elke avond? Waarom weet je niet meer, doe je niet meer, kan je niet meer? Het is nooit genoeg, het kan altijd beter. Het is zo gek, want naast die gedachten ben ik soms wel echt blij met en trots op wat ik doe. Iets wat ik een jaar geleden nog niet kon zeggen, toen wist ik amper hoe trots op mezelf zijn voelde. Maar er blijft een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het niet voldoende is en dat ik niets heb om trots op te zijn.

Perfectionisme is streven naar volmaaktheid, het gevoel dat alles altijd beter kan. Het is iets wat ik al mijn hele leven doe: de lat zo hoog leggen dat ik hem nooit kan bereiken en dus nooit écht tevreden kan zijn met wat ik doe. Als ik hem dan toch bereik, dan vind ik wel een manier om hem nog wat hoger te leggen en daar weer naar te streven. Dat ik de vorige lat heb bereikt is dan ook niet meer belangrijk, of goed genoeg. Een blog post waar ik na het schrijven heel blij mee ben, is een week later niet meer goed. Een foto waar ik mezelf heel mooi op vind, is de volgende dag lelijk. Een diploma of propedeuse halen is niet belangrijk, dat is hoe het hoort. Althans ik vind dat dat is hoe het hoort, en ik ben bang dat iedereen om mij heen vindt dat dat is hoe het hoort. Uiteindelijk is perfectionisme angst. Ik ben gewoon altijd bang om zelf niet goed genoeg te zijn. Het gaat helemaal niet om of die foto wel of niet mooi is, het gaat helemaal niet om of die blog post wel of niet goed is. Het gaat er om dat ik waardevol wil zijn. Dat ik iets toevoeg, dat ik iets beteken.


Ondertussen besef ik wel dat het allemaal niet zo obsessief en perfect hoeft. Dat waardevol zijn niet gelijk staat aan perfect zijn. Dat ik dingen soms ook moet loslaten en dat ik het echt wel goed doe. Het besef is er, ik hoop gewoon dat het gevoel snel zal volgen.